Leven in een bubbel

separator

Een grote opoffering

Regelmatig krijg ik de vraag of ik veel moet laten voor mijn sport. Het zijn vaak gesloten vragen: ‘Je moet er zeker wel veel voor laten hè?’, of ‘Je traint zeker wel vaak hè?’. Deze vragen komen vaak van mensen die mij niet kennen, of in elk geval de marathonsport niet goed kennen. Relaties van de sponsor, studiegenoten die ineens een onbekend gezicht zien op college. Het klinkt mij vaak in de oren alsof zij het zien als een grote opoffering.

In de eerste plaats sporter en op de tweede plaats student

Ik ben me er van bewust dat ik een ander leven leidt dan mijn leeftijds- en studiegenoten. Ik ben in de eerste plaats sporter, en op de tweede plaats student. Dat betekent elke dag trainen, ook in de zomermaanden, op tijd slapen, denken aan wat ik wel en niet eet. Ik ga niet uit en drink zelden – en dan nooit meer dan één rood wijntje bij het eten. De tijd er omheen probeer ik wat studiepunten binnen te halen, wat niet altijd even goed lukt. Eigenlijk modder ik naast het sporten een beetje aan richting mijn Bachelordiploma Biologie.

Ik zit in een bubbel gevuld met schaatsen

Toch vind ik het lastig een goed antwoord te geven op zulke vragen. Omdat mijn leven zo is ingericht op schaatsen, word ik omringd door mensen voor wie hetzelfde geldt. Ik woon in een appartement in Groningen samen met een concurrent/collega marathonschaatser, heb dagelijks contact met mijn ploeggenoten, etc. Ik heb er altijd plezier in gehad, vanaf de eerste regionale marathon die ik reed. Hoe cliché dat ook klinkt, als aan die voorwaarde wordt voldaan, wordt het een stuk makkelijker er dingen voor te laten. Ik zit in een bubbel gevuld met schaatsen. Daardoor voelt het nooit alsof ik er veel voor moet laten.

Bericht delen via: